دلتاس از یکتاس - ویژگی های اخلاقی - ویژگی های اخلاقی علی عمادالدوله

حکومت آل‌بویه

کاهش قدرت سیاسی خلفا موجب شد تا امیران ترک، عملا قدرت را به‌دست گرفته، خلیفه را به‌میل خود تغییر دهند؛ از این‌رو پیش از این‌که دیلمیان (احمد معزالدوله) بر عراق دست یابند و نفوذ خود را بر خلیفه تحمیل نمایند، خلیفه ابزار دست نظامیان ترک خود بود، اما اقدام‌های آل‌بویه به‌جهت تمایلات مذهبی شیعه که از نظر مذهبی به‌خلیفه اعتقاد نداشتند و وی را بازیچه دست خود کرده بودند، سبب شد تا خلافت به‌جز قدرت سیاسی، قدرت معنوی خود که همانا موجب مشروعیت حکومت‌ها در خلافت اسلامی می‌گشت، بیش از پیش از دست دهد. اقداماتی؛ از قبيل تعطيل كارها به‌طور رسمى در روز عاشورا، بر‌پایى جشن و سرور در روز عيد غدير خم، ساختن گنبد و بار‌گاه بر روى قبر حضرت على و امام حسين (عليهما السلام) و ايجاد بناها و ديگر ساختمان‌هاى مذهبى، وقف نمودن ساختمان‌ها و املاكى براى امام على (عليه السلام)، اظهار ارادت آن‌ها نسبت به‌ساحت اميرالمؤمنين و امام حسين (علیهما السلام) در شكل زيارت و بهادادن به‌شيعيان، همه اين امور حاكى از توجه و عنايت خاص شاهان آل‌بويه به ‌ائمه شيعه (علیهم السلام) و طرفدارى آن‌ها از شيعيان مى‌باشد.

این شعار که به‌خوبی از تشیع معزالدوله حکایت می‌کند باعث مخالفت اهل سنت گردید و طولی نکشید که در شب هنگام، عده‌ای از اهل سنت این شعارها را پاک کردند و چون معزالدوله خواست دوباره به‌نوشتن این جملات دستور بدهد، مهلبی که مردی حکیم و منطقی بود، به‌منظور جلوگیری از برخورد میان شیعه و سنی، پیشنهاد کرد حد فاصلی اتخاذ گردد و شعارها نرم‌تر و ملایم‌تر گردد؛ بدین‌معنا که گفته شود: لعنت خدا بر آن کس که خاندان رسول الله (صلی الله علیه و آله) را آزار داد و جز در مورد معاویه، نام شخص دیگری ذکر نشود. [7] در جای دیگری نیز می‌گوید: در اين‌كه آل‌بويه عموما پيرو مذهب شيعه و دوست‌دار اهل‌بيت (عليهم السلام) بوده‌اند، ترديدى نيست، سخن در اين است كه آيا آن‌ها شيعه دوازده امامى بوده‌اند يا زيدى مذهب؟ ظاهرا علت گمان زيدى‌بودن آن‌ها در بعضى از اذهان، اين بوده كه در ابتداى حمله معز الدوله به عراق، مردم مازندران با محمد بن الحسن زيدى بيعت كرده بودند و اين معنا سبب شده است كه بعضى تصور كنند كه آل‌بويه بر طريق مذهب زيد بن الحسن (عليه السلام) بوده‌اند.

آیین رحمت - معارف اسلامی و پاسخ به شبهات کلامی

شرح نهج البلاغة، ابن أبي الحديد، أبو حامد عز الدين عبد الحميد بن هبة الله بن محمد بن محمد‏، محقق / مصحح: محمد ابوالفضل ابراهيم، مكتبة آية الله المرعشي النجفي‏، قم،‏ 1404 قمری، چاپ: اول، ج 16، ص 114. گردآوری از کتاب: پيام امام اميرالمؤمنين(عليه السلام)‏، مكارم شيرازى، ناصر، تهيه و تنظيم: جمعى از فضلاء، دار الكتب الاسلامية‏، تهران‏، 1386 شمسی‏، چاپ: اول‏، ج 9، ص 665. نهج البلاغة، شريف الرضى، محمد بن حسين‏، محقق / مصحح: صبحي صالح، هجرت‏، قم‏، ‏1414 قمری، چاپ: اول، ص 543، (حکمت 379). کسى که با او (حسين ) عناد ورزد، خداوند رايحه بهشت را بر او حرام گرداند.

منبع