دلتاس از یکتاس - صنایع فضایی - صنایع فضایی روسیه

صنایع فضایی چین جدی‌ترین رقیب ناسا

به گزارش خبرنگار ایمنا، صنعت فضایی از علومی است که تمامی کشورها به دنبال پیشرفت در آن هستند؛ این صنعت به قدری اهمیت دارد که کشور آمریکا بخش بسیاری از بودجه را در اختیار ناسا برای اکتشاف فضا قرارداده است و از تمامی دنیا دانشمندان بسیاری را برای پیشرفت صنعت خود جذب می‌کند که همین امر موجب ابرقدرت شدن ناسا در صنایع فضایی شده است؛ از این رو کشور چین خود را وارد رقابتی با صنعت فضایی آمریکا یا همان ناسا کرده است و پروژه‌های بسیاری را در این زمینه آغاز و با موفقیت به پایان رسانده است که ساخت ایستگاه فضایی شخصی از جمله این پروژه‌ها است. این کارشناس فضایی آسمان‌سرای سُها تاکید می‌کند: پیشرفت آمریکا در این سال‌ها به دلیل استفاده از دانشمندان سراسر دنیا و مهاجر پذیر بودن آن است، اما چین با توجه به سیاست‌های داخلی خود تمامی فعالیت‌های خود را به صورت بومی انجام می‌دهد و با توجه به متخصصان تعلیم دیده و تکنولوژی‌هایی که دارد توانسته یکی از بزرگ‌ترین و ابر اقتصادی‌ترین کشورهای دنیا شود و بدون کمک هیچ کشوری پروژه‌های فضایی خود را پیش ببرد.

وی به ماموریت دیگر این کشور اشاره می‌کند: ماموریت بعدی چین که بسیار پر سر و صدا بود ماموریت Tianwen1 (پرسش‌های آسمانی) بود که متعلق چین در سیاره مریخ است و در سال ۲۰۲۰ پرتاب شد؛ این پروژه حامل یک مدارگرد، فرودگر و یک مریخ‌نورد به نام ژورانگ است که تقریباً در سال ۲۰۲۱ با موفقیت به مدار رسید و در ۲۲ می ۲۰۲۱ این مریخ‌نورد توانست عکسی از سطح مریخ گرفته و به زمین مخابره کند. بیات در رابطه با ایستگاه فضایی Tiangong اینگونه اظهار می‌کند: ماژول مرکزی ایستگاه فضایی چین در ۲۹ آپریل ۲۰۲۱ به فضا پرتاب شد و بعد از آن طی ماه‌های بعد دو ماژول دیگر به همراه سه فضانورد به فضا پرتاب شدند؛ البته تمام فرایند به صورت خودکار انجام می‌شود و فضانوردان دوره‌ای را در ماژول مرکزی سپری، آزمایشات انجام‌داده و نظاره‌گر پیوستن ماژول‌ها به ماژول مرکزی بودند.

وابستگی فضایی به صنایع روسیه

براساس گزارش‌های منتشر شده، در 6 مارس 2008، نخستین مدل فضاپیمای ترابری خودکار از پایگاه فضایی گویان-محل پرتاب موشک‌های فضایی سازمان فضایی اروپا- به ایستگاه فضایی بین‌المللی پرتاب شد و سوم آوریل همان سال، این ‌باربر پیشرفته اروپایی موسوم به ژول ورن، با موفقیت به ایستگاه فضایی بین‌المللی پرتاب شد. با اینکه گفته شده که شرکت‌های خصوصی در اوایل دهه 1980، شروع به گسترش خدمات فضایی داشتند اما گفته شده که وابستگی به صنعت فضایی روسیه در سال 2018 ادامه خواهد داشت و در سال‌های آینده نیز با رشد قابل‌توجهی روبه‌رو خواهد بود. گفته می‌شود که پس از رقابت فضایی که بین سازمان فضایی فدرال روسیه از سوی اتحاد جماهیر شوروی و ناسا در زمینه فضا بود، این نخستین‌بار است که یک شرکت خصوصی، موفق به ساخت راکتی با این قدرت شده است.

همان‌طور که گفته شد، هر چند که تنش‌های میان امریکا و روسیه هر روز بیشتر می‌شود، اما همچنان امریکا به خدمات فضایی روسیه و موتورهای روسی در موشک‌های فضایی خود نیاز دارد. پس از آن چین برنامه فرستادن انسان به فضا را در دستور کار خود قرار داد؛ این کشور در سال 2003 پس از روسیه و امریکا، سومین کشوری شد که سفر انسان به فضا را تجربه کرد. طبق گزارش‌های منتشر شده، پس از این اتفاق، حتما فرصت‌های بسیاری برای کسب و کار ایجاد خواهد شد؛ موضوعی که برای صنعت تجارت فضایی، بسیار سودمند است. این در حالی است که طبق آمار منتشر شده، شمار راکت‌ها و تجهیزات فضایی روسیه از سال 1990 تا 2017، از تعداد فضاپیماهای راه‌اندازی شده امریکا کمتر است.

همچنین، در بسیاری از گزارش‌ها گفته شده که افزایش سرمایه‌گذاری در خدمات فضایی منجر به رقابت‌های قابل‌توجهی در این صنعت شده است. در ادامه این گزارش اوکراین نیز به عنوان یکی از رقیبان فضایی معرفی شده است این کشور در 30 سال گذشته 1 فضاپیما راه‌اندازی کرده است. طبق تازه‌ترین آمار منتشر شده از اداره آمار حمل و نقل، بین سال‌های 1990 تا 2017، امریکا حدود 202 فضاپیمای تجاری راه‌اندازی کرد. بر این اساس چین، پس از روسیه، کشورهای عضو اتحادیه اروپا و امریکا توانست رتبه چهارم را در شمار تجهیزات فضایی، به خود اختصاص دهد. آن‌طور که در سایر گزارش‌ها گفته شده، در سال 1970، چین پنجمین کشوری بود که توانست ماهواره ساخت خود را به فضا بفرستد.

صنایع فضایی روسیه در معرض خطر نابودی

از سوی دیگر با توجه به سوراخی که در سفینه سایوز متصل به ایستگاه بوجود آمد, کارشناسان روسکاسموس معتقدند باید فضانوردان با راهپیمایی فضایی, بدنه خارجی آن را مورد بررسی قرار دهند و راهپیمایی هم مستلزم حضور دو فضانورد است در حالی که فعلا تنها یک فضانورد روس در ایستگاه فعال است و قرار بود بررسی بدنه خارجی را آوچنین به همراه او انجام دهد که به دلیل سقوط سایوز نتوانست به ایستگاه فضایی بین‌المللی برسد. با توجه به عدم موفقیت روسکاسموس در رساندن فضانوردان تازه نفس به ایستگاه فضایی بین‌المللی, روسکاسموس در موقعیت بسیار حساسی قرار گرفته است و باید هرچه زودتر دلیل شکست موشک سایوز مشخص و برطرف شود زیرا با توجه به عمر مفید سفینه‌های سایوز که 200 روز است, باید برای فرستادن گروه بعدی به ایستگاه فضایی بین‌المللی اقدام کند.

گرچه بکارگرفتن این گروه برای "سازمان فضایی روسیه"(Roscosmos) هزینه بردار بود اما روی دیگر سکه هزینه سنگینی است که این سازمان برای اجاره یک هواپیمای اختصاصی برای ارسال قطعات از بایکونور و هیئت کارشناس و ناظران از فرودگاه ونوکووو(Vnukovo) در مسکو به سامارا پرداخت کرد!. گروهی از متخصصان به سرپرستی دیمیتری راگوزین رئیس سازمان فضایی روسیه، بعد از رسیدن قطعات هم به سامارا رفتند تا در محلی که قطعات مراحل اول و دوم موشک سایوز به آن تحویل داده شد, ناظر بررسی‌ها بر روی این قطعات باشند. در پی کار این افراد تقریبا تمامی قطعات موشک سقوط کرده، پس از بسته‌بندی و کدگذاری به شرکت پروگرس(progress) سازنده موشک سایوز در شهر سامارا فرستاده شدند تا توسط مهندسان و کارشناسان مورد بررسی قرار بگیرند.

سرنشینان فعلی ایستگاه تنها تا حدود اواخر دسامبر وقت دارند به زمین بازگردند و اگر بررسی‌ها بیشتر طول بکشد برای بازگرداندن آنها باید سفینه سایوز جدیدی -البته بدون سرنشین- به فضا فرستاده شود. روسکاسموس تلاش دارد هرچه زودتر از این مخمصه نجات پیدا کند و بتواند با رفع مشکل فنی موشک بالابرنده, ناو سرنشین‌دار دیگری به ایستگاه فضایی بین‌المللی بفرستد. براساس اسناد و مدارک، هزینه‌های پرواز بیش از 3 میلیون روبل(بطور دقیق 3،130،975 روبل 12 کپک به اضافه 475،013 روبل به عنوان مالیات بر ارزش افزوده) بوده است!.

منبع